Tagi

bulimia terapia

  • Blog

    CO WARTO WIEDZIEĆ O NAWYKACH

    Siła nawyku

    “Uważaj na myśli, bo przemienią się w słowa. Uważaj na słowa, bo zmienią się w czyny. Uważaj na czyny, bo staną się nawykami. Uważaj na nawyki, bo staną się charakterem. Charakter będzie Twoim przeznaczeniem. Stajemy się tym, o czym myślimy.” 

    JAK DZIAŁA NAWYK?

    Nawyk “składa się” z 3 elementów:
    – bodźca, który nawyk uruchamia,
    – czynności (zachowania), która zadziewa się po uruchomieniu tego konkretnego bodźca i
    – nagrody, jaką uzyskujesz, dzięki temu danemu zachowaniu.

    Wytłumaczę to na przykładzie mojego zajadania. Przez wiele lat każdego dnia zamiast zdrowo uwalniać emocje, zażerałam je. Stres? Rozczarowanie? Złość? Najpierw pozwalałam, by godzinami się kumulowały. Potem, gdy po pracy wracałam do domu od razu musiałam “spuścić” z siebie to koszmarne napięcie wywołane wstrzymywaniem ogromnej ilości energii biologicznej, którą są emocje. Potrzebowałam natychmiastowej ulgi. Wiele lat wcześniej – kiedy pierwszy raz poczułam takie napięcie – upragnioną ulgę przyniosło mi jedzenie. Przyjemność płynąca zarówno z poczucia ulgi w cierpieniu, jak i przyjemność jedzenia były tak wielkie, że nie byłam w stanie powstrzymać się przed objadaniem się, kiedy kolejny raz poczułam podobne napięcie. Jadłam więc, a właściwie: zażerałam ból. Wprowadzałam się w stan ulgi, błogości, spokoju. Sięgałam po jedzenie, by zmienić swój stan emocjonalny. Powtarzałam tę czynność wiele razy, więc nawyk stał się nieodłączną częścią mojej codzienności. Odczuwane napięcie było bodźcem do konkretnej czynności (zachowania), w tym wypadku zajadania. Nagrodą zaś ulga, jaką to zajadanie mi przynosiło.
    Aby zmienić nawyk na zdrowy i na(j)lepszy dla Ciebie potrzebujesz w odpowiedzi na konkretny bodziec, zareagować zachowaniem, które doprowadzi Cię do tej konkretnej nagrody. Czyli, aby móc zmienić nawyk, musisz się nauczyć rozpoznawać bodziec, który powoduje, że “uruchamia Ci się” konkretne zachowanie. Następnie nauczyć się go wyłapywać w momencie, gdy się pojawia. A potem czynność szkodliwą, zastąpić zachowaniem zdrowym i dobrym dla Ciebie. I musi to być czynność, która pozwoli Ci uzyskać tę samą nagrodę, jaką otrzymywałaś dzięki czynności działającej na Ciebie destrukcyjnie.
    Przykład:
    W przypadku mojego zajadania dokonałam zmiany nawyku sięgania po jedzenie na nawyk uwalniania emocji w zdrowy i dobry dla mnie sposób. W sytuacjach, gdy zaczynam odczuwać napięcie (pojawia się bodziec) ja zamiast zajadać, uwalniam emocje, które owo napięcie wywołują. Niezmiennie nagrodą jest ulga, jakiej doznaję, ale dzieje się to już przy “użyciu” innego, dobrego dla mnie zachowania.

    DLACZEGO TAK ŁATWO SIĘ UZALEŻNIAMY I DLACZEGO TAK TRUDNO WYPRACOWAĆ ZDROWE NAWYKI

    Nie bez powodu napisałam, że każda zmiana to proces. Za każdym razem, gdy wykonujesz daną czynność, między Twoimi komórkami mózgowymi tworzą się tzw. połączenia neuronalne. Nawyk tworzy się bowiem poprzez powtarzanie konkretnej czynności. Im częściej jest ona wykonywana i im większe towarzyszą jej emocje, tym nawyk będzie silniejszy. Aspekt emocjonalny tu jest niesamowicie istotny. To właśnie intensywność emocji towarzyszących danemu zachowaniu sprawia, że uzależniamy się tak łatwo, a nawyków zdrowych uczymy się z takim trudem. Jak dokładnie to działa? Wyjaśnię to na przykładzie jedzenia. Kiedy jesz coś, co Ci smakuje, odczuwasz przyjemność. Im bardziej coś Ci smakuje, tym większą przyjemność odczuwasz. Im większą przyjemność odczuwasz, tym szybciej i mocniej buduje się Twój nawyk. To dlatego niemal dla każdego z nas bardziej kuszący będzie batonik niż brokuł.

    Ponadto cukier jest substancją, która wchłaniając się do krwi, powoduje wzrost poziomu hormonów odpowiedzialnych za dobry nastrój m.in. serotoniny. Uzależniamy się więc nie od substancji, tylko od stanu emocjonalnego, w jaki dana substancja nas wprowadza. Wszystkie używki jak papierosy, alkohol czy słodycze to substancje, które zmieniają nasz stan emocjonalny w taki sposób, że zaspokajają nam 2 najgłębsze potrzeby: koją ból i dostarczają przyjemności. Stosując substancje, które poprawiają Twój nastrój, doznajesz szybkiej ulgi, a ulga w cierpieniu jest rodzajem przyjemności. Tym większej, im większy był ból.
    Niestety poprawa nastroju po spożyciu konkretnej substancji jest krótkotrwała, ponieważ została wywołana sztucznie. Nie zmieniłeś swojego stanu emocjonalnego w naturalny i zdrowy dla siebie sposób tj. uwalniając trudne i bolesne emocje. Wywołałeś jedynie jego sztuczną zmianę na poziomie chemicznym czyli wprowadzając do organizmu substancje podnoszące poziom hormonów odpowiedzialnych za dobry nastrój.
    Zbudowanie nowych, zdrowych nawyków jest natomiast tym trudniejsze, im bardziej nieprzyjemne są dla Ciebie czynności, z których chcesz uczynić nawyk. Im bardziej nie znosisz danej czynności, tym trudniej będzie Ci utrzymać regularność w jej wykonywaniu. Dyskomfort odczuwany podczas jej wykonywania, będzie Cię skutecznie zniechęcał do ponownych prób. Doświadczyłam tego, kiedy zaczynałam treningi fitnessowe. Jak ja nienawidziłam tych “cholernych” ćwiczeń! Czy możliwe jest to, by ze znienawidzonej czynności uczynić jedną z ulubionych? Oczywiście. Teraz uwielbiam ćwiczenia fitness. Uwielbiam, bo wiem, co i jak zrobić, by sprawiały mi przyjemność.

    3 WAŻNE KWESTIE W PRACY Z NAWYKAMI

    Regularność
    Jak już wiesz – nawyk powstaje poprzez powtarzanie konkretnej czynności. Im częściej ją powtarzasz i im większą przyjemność odczuwasz podczas jej wykonywania, tym łatwiej będzie Ci zbudować nowy nawyk. Regularność podczas budowania nowego nawyku jest tak istotna, ponieważ moc połączeń między komórkami w Twoim mózgu, zależy właśnie od ilości powtórzeń danej czynności, jakie wykonasz. Połączenia neuronalne są jak nici – im więcej nici ułożysz na sobie, tym grubszy i mocniejszy uzyskasz sznur. W taki sposób uczymy się słów w obcym języku. Powtarzamy je i powtarzamy, aż w końcu trwale zapisują się w naszej pamięci. Co więcej – ślady po tych powtórzeniach, zapisują się nie tylko w Twoim mózgu, ale i w Twoim ciele.
    Przykład:
    Ciało systematycznie trenowane, po pewnym czasie samo dopomina się o ćwiczenia. Kiedy miałam kilkanaście lat gimnastykowałam się codziennie. Robiłam to regularnie przez około 2 lata. Potem przestałam. Po około 17-18 latach wznowiłam treningi. Wielkie było moje zdziwienie, gdy po tak długiej przerwie moje ciało podczas treningu samo układało się w konkretny, wyćwiczony kiedyś sposób. Fakt – było mniej giętkie, ale doskonale pamiętało, jak je układałam i jakie ruchy wykonywałam wiele lat wcześniej. Dlatego tak ważna przy budowaniu nowych, zdrowych, na(j)lepszych dla Ciebie nawyków jest regularność. Ona wzmacnia nawyk.

    Rozwaga
    Używając słowa “rozwaga” mam na myśli umiejętność wyważenia odpowiednich proporcji różnych zachowań. O czym mówię? Jeśli jesteś osobą, która zagłusza emocje za pomocą zapełniaczy typu nadmierne, kompulsywne  jedzenie, masz zapewne bardzo dużą tendencję do popadania w skrajności. Od obżarstwa po głodówki. Od euforii po czarną rozpacz. Od jedzenia śmieciowego żarcia po diety warzywno-owocowe. Te skrajności wywołują wielkie wahania nastrojów. Kiedy jesz same paskudztwa typu kebaby czy hamburgery odczuwasz poczucie winy, ociężałość, a w konsekwencji potężną złość na siebie za to, że ulegasz pokusie. Gdy natomiast żywisz się samymi jarzynami, głód jaki odczuwasz wywołuje rozdrażnienie, spadek energii i frustrację.
    Napięcie, które się pojawia, gdy te wszystkie emocje w Tobie buzują powoduje, że nie umiesz myśleć racjonalnie. A to z kolei uniemożliwia Ci utrzymanie regularności w utrzymaniu zdrowych nawyków. W reakcji na rozczarowanie sobą i swoim brakiem dyscypliny – zaczynasz zajadać. Masz poczucie winy, więc się głodzisz. Głód wywołuje wściekłość. I koło się zamyka. Co z tym zrobić? Od razu podejść do tego – nomen omen – rozważnie. Rozważnie czyli bez popadania w skrajności. Zanim rozpoczniesz proces zmiany przygotuj się po pierwsze na to, że będziesz doznawać najróżniejszych emocji. Raz będzie Ci szło gładko i będziesz odczuwać przyjemność ucząc się nowych zachowań. Zaś innym razem już na samą myśl o zjedzeniu zdrowego posiłku czy o treningu wpadniesz we wściekłość. Po drugie zaakceptuj fakt, że nie masz żadnego wpływu na to, jakie emocje do Ciebie przyjdą, a tylko na sposób, w jaki sobie z ich pojawieniem się poradzisz. Im szybciej pogodzisz się z tymi prawidłowościami, tym łatwiej Ci będzie radzić sobie z rozczarowaniem i złością, gdy okaże się, że efekty jakich oczekujesz, nie przychodzą tak szybko i łatwo, jak byś chciała.
    Akceptacja tego, czego nie możesz lub nie umiesz zmienić, jest kluczowa dla Twojej zmiany na(j)lepsze. Dlaczego? Bo nie tracisz energii i czasu na – z góry przegraną – walkę. W pewnym momencie pracy nad sobą zauważyłam, że im bardziej akceptuję rzeczy, których nie mogę zmienić, tym szczęśliwsza jestem. Kiedyś walczyłam ze sobą. Teraz – jak wspomniałam wyżej – nad sobą pracuję. Na czym polega różnica? Kiedy walczysz ze sobą, tak naprawdę walczysz z tym, kim jesteś. Z własną, niepowtarzalną naturą. Zdradzasz tego kogoś, kim jesteś w najgłębszej warstwie swojego istnienia. Pracując nad sobą pogłębiasz kontakt ze swoim prawdziwym ja. Pracujesz nad tym, by każdego dnia oczyszczać się z negatywnych przekonań i zachowań oraz wzmacniać swoje naturalne zdolności i nabywać nowe, budujące Cię umiejętności. Dzięki temu pozwalasz temu, co w Tobie najprawdziwsze wyrażać się pełniej i mocniej. Kiedy walczyłam z bulimią, czułam się bardzo sfrustrowana i nieszczęśliwa. Gdy zaczęłam się wsłuchiwać w to, co ta choroba chce mi pokazać, zrozumiałam, że ona uratowała mi życie. Co za brewerie Ci tu opowiadam? Oszalałam? Jak choroba może uratować życie? A no może. Dzieje się tak, kiedy zrozumiesz dlaczego się pojawiła i co masz dzięki niej zrozumieć. Ja dzięki bulimii uświadomiłam sobie, gdzie nie byłam sobą. Gdzie siebie emocjonalnie gwałciłam. Gdzie nie umiałam bronić granic swojej autonomii i godności. W im większym kłamstwie o sobie żyjesz, tym głośniej i intensywniej Twoja prawdziwa natura będzie się dopominać o swoje prawa. Nigdy nie zazna szczęścia ktoś, kto nie umie żyć w zgodzie z sobą.

    Regularność i rozwaga w są wspaniałymi “wspieraczami” osiągania coraz wyższego poziomu równowagi. Równowaga to poczucie, że wszystkie ważne elementy Twojego życia równo się w nim ważą. Że dajesz i bierzesz z poczuciem spokoju i radości w sercu. Że umiesz żyć tak, by mieć energię, czas i przestrzeń na realizowanie swoich – wybranych na dany okres życia – priorytetów. W moim przekonaniu taką równowagę można wypracować jedynie wówczas, gdy zna się swoje potrzeby, możliwości oraz ograniczenia. Od czego zacząć budowanie równowagi? Od regularnego, uważnego i wytrwałego uczenia się wzmacniających Cię zachowań. Kiedy będziesz uważnie i systematycznie wdrażać w swoją codzienność dobre, “odżywiające” Cię nawyki w pewnym momencie poczujesz, że równowagi jest w Twoim życiu coraz więcej. I wtedy zaczną się wydarzać cuda. Jestem pewna, bo od kilku lat doświadczam tego nieustannie. Co ciekawe, kiedy osiągnęłam stan wspomnianej wyżej równowagi, zauważyłam, że wcielam kolejne zdrowe, dobre dla mnie nawyki z coraz większą lekkością. Dzieje się tak, ponieważ każdego dnia kocham siebie coraz mocniej i czulej. A dzięki temu robię dla siebie więcej i więcej tego, co mi służy i co mnie buduje, czego i Tobie z całego serca życzę.

    Jeżeli czujesz, że chciałabyś/ chciałbyś popracować ze mną indywidualnie w tym linku znajdziesz informację o tym, w jaki sposób możemy to zrobić: https://magdaadamowska.pl/konsultacje-mentoring/

    Opinie o pracy ze mną: https://magdaadamowska.pl/opinie-o-pracy-ze-mna/

    Informacje na temat aktualnie prowadzonych przeze mnie warsztatów będą pod tym linkiem: https://magdaadamowska.pl/kursy-i-warsztaty/

    Jeśli masz ochotę przeczytać o moim całym procesie ukochiwania siebie zapraszam Cię do lektury mojej książki SCHEMATRIX W Klatce ‘normalności’:  https://magdaadamowska.pl/produkt/schematrix/

    Zapraszam Cię również do przeczytania innych moich tekstów:

    https://magdaadamowska.pl/category/blog/

    https://magdaadamowska.pl/zdrowa-szczesliwa-kobieta-2/

    oraz na fanpage Zdrowa Szczęśliwa Kobieta: https://www.facebook.com/Zdrowa-Szcz%C4%99%C5%9Bliwa-Kobieta-1699584453646147/

    A także na mój kanał YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCJwA2H1LP0wheEuaJNNZ4IQ/videos

    Wypracuj Zdrową Szczęśliwą siebie, bo jesteś swoją życiową inwestycją.

  • Blog

    CIAŁO JEST DO KOCHANIA CZ.1

    Ciało jest do kochania

    Jestem ciałem stworzonym w chwili, gdy dwa ciała stały się jednym.  Jestem ciałem stworzonym po to, by świat mógł doświadczać czułości.  Ukochując mnie,  ukochujesz najważniejsze Dzieło Boga – Duszę ubraną w Istotę Ludzką.

     

    Dedykuję ten tekst każdemu, komu nie dane było doświadczyć zdrowej, karmiącej czułości. Przytulam Was tak, jak zawsze marzyliście, by przytuliła Was Mama.

    Temat cielesności był mi niezwykle bliski od “zawsze”. Od dziecka bardzo intensywnie czułam swoje ciało. Niestety przez długie lata były to odczucia piekielnie trudne. Jako dziewczynka czułam się uwięziona we własnym ciele. Postrzegałam je jako tłuste, wstrętne, grzeszne i nieustannie domagające się jedzenia. Tętniła w nim – tak niepojęta jak arcytrudna do opanowania – energia niepokoju. Gdy stałam się nastolatką owo buzowanie tylko się nasiliło. Do odczuć wcześniej opisanych dołączyło uświadomione podniecenie seksualne. Odzywało się codziennie i z nasileniem tak potężnym, że można by nim zasilać akumulatory. Ukojenia tego nieznośnego napięcia szukałam w kompulsywnej, histerycznej wręcz masturbacji. Zdarzało mi się wywoływać orgazm nawet 15 razy pod rząd.

    Mając 13 lat zaczęłam się radykalnie odchudzać. Żywiłam się przeważnie twarożkiem, jabłkami i paluszkami. Środki przeczyszczające pomagały mi utrzymać lekkość brzucha. Romansowałam z anoreksją kilkanaście miesięcy. Najniższa waga do jakiej dobiłam to 44 kilogramy.
    Wtedy myślałam, że jedyną motywacją jak mną kierowała jest utrzymanie szczupłej sylwetki. I faktycznie – na poziomie mojej ówczesnej świadomości tak było. Chciałam się podobać, a szczupłe ciało było dla mnie głównym wyznacznikiem kobiecej atrakcyjności. Dopiero wiele lat później dowiedziałam się, że anoreksja – podobnie jak inne zaburzenia odżywiania, zaburzenia osobowości czy uzależnienia – ma podłoże emocjonalne. W książce John’a Bradshaw’a, amerykańskiego psychologa, autora bestsellerowych książek (m. in. Powrót do swego wewnętrznego domu, Toksyczny wstyd, Zrozumieć rodzinę), przeczytałam: “Anoreksja jest skrajnym przykładem podstawowego mechanizmu toksycznego wstydu – odrzucenia własnego człowieczeństwa. Anorektyczki wyrzekają się sfery emocjonalnej poprzez odmowę jedzenia, (…) stawiają jakby znak równości między pokarmem a emocjami. (…) Wiara, że można żyć bez jedzenia świadczy o całkowitym odrzuceniu swoich ludzkich ograniczeń, jest próbą bycia nadczłowiekiem.”

    Zapisuję ten cytat i przychodzi do mnie gorzkawo-drapiący wniosek. O tak! Długie lata próbowałam być nadczłowiekiem. Odcinałam się od swoich emocji na wiele innych niż głodówki sposobów. Wszystkie realizowałam przy pomocy mojego ciała. Najpierw faszerowałam je kilogramami żarcia. A kiedy mój żołądek wypełniał się po brzegi “wyrzygalności”, tak że z trudem łapałam oddech, rozpoczynałam proces uwalniania się od pożartego jedzenia. W mojej książce SCHEMATRIX W klatce ‘normalności’ opisałam to tak: “Wisiałam nad kiblem obśliniona, załzawiona, z resztkami rzygów na policzkach. Rozpaczliwie grzebałam palcami w gardle, by wydobyć z siebie, to co przed chwilą było moim ukojeniem.” I tak niemal codziennie, przez 17 lat.

    Inną – równie upadlającą jak objawy bulimiczne – torturą, jaką poddawałam moje ciało było pozwalanie mężczyznom, by traktowali je, jak żywy przedmiot. Tu chciałabym wyjaśnić coś bardzo ważnego – tortura miała głównie charakter emocjonalny. Poczucie upokorzenia wywoływał we mnie fakt, że dopuszczałam do sytuacji, w których moje ciało było traktowane, jak narzędzie do zaspokajania cudzych kaprysów. Jakby było zabawką do użycia, a nie żywą, czującą istotą. Dopuszczałam do tego, bo nie potrafiłam stawiać granic tam, gdzie stawiać je potrzebowałam.

    Poza upokorzeniem kłębiło się we mnie mnóstwo innych emocji i stanów emocjonalnych. Od poczucia winy i potwornego wstydu, przez obrzydzenie do siebie i tych mężczyzn, którym nie umiałam odmówić, po wściekłość i gniew wyrastające z bezsilności. Te i wiele innych odczuć kumulowało się w moim ciele (piszę o tym w drugiej części wpisu, tu link do niego: https://magdaadamowska.pl/cialo-jest-do-kochania-cz-2-emocje-a-cialo/

    Był w tych wszystkich niszczących mnie zachowaniach jeden kluczowy łącznik – oblepiająca, miażdżąco-zniewalająca, wżerająca się w najgłębsze zakamarki duszy nienawiść do własnego ciała. Owa nienawiść była skomplikowanym, wielowarstwowym, długotrwałym stanem emocjonalnym, a nawet postawą wobec samej siebie. Doświadczałam jej wielorako. Z jednej strony czułam do mojego ciała – momentami wręcz porażającą – pogardę. Były momenty, kiedy patrzyłam na swoje uda czy brzuch i wzbierał we mnie wstręt. Ten ohydny cellulit, te paskudne fałdy, to okropne poczucie napompowania!!! Oooo! Jak ja wtedy nie chciałam żyć w tym cielsku!!! Jak ja nie chciałam być tym cielskiem!!! Czułam się jak monstrum. Z drugiej strony, kiedy miałam głodny, pusty brzuch lubiłam moje ciało. Lubiłam, a nawet uwielbiałam doznania, jakich mi dostarczało. Uwielbiałam seks z mężczyznami, którzy mi się podobali i do których mnie ciągnęło to elektryczno-magnetyczne “coś”. Uwielbiałam ubierać się w leciutkie, zwiewne fatałaszki i kołysać biodrami przechadzając się na szpilkach. Uwielbiałam całą feerię doznań zaklętych w męskim dotyku – od pocałunków w szyję, przez seks oralny, po ekstatyczną, dziką kopulację. Ale świadomość, że odczuwałam to wszystko napawała mnie wspomnianymi wcześniej: poczuciem winy, wstydu i obrzydzenia do siebie.

    Do powyższych odczuć dochodziły inne, jak ambiwalentny stosunek do czynności jedzenia, która była dla mnie na zmianę rozkoszą smakowania i katorgą wymiotowania. Dręczyłam moje ciało także przy pomocy piekielnie niewygodnym ubrań, w które wbijałam się “żeby ładnie wyglądać”.
    Bywało, gdy w napadach furii brutalnie szczypałam się po brzuchu, biłam po twarzy i udach albo szarpałam za włosy. A kiedy atak wściekłości mijał, rozładowywałam resztę napięcia kilkoma orgazmami.

    Tak – moje ciało to absolutnie niesamowita istota. Nikt nie wycierpiał przeze mnie tak dużo i nikomu nie dałam takiej ilości ekstazy, jak jemu.

    Dlaczego o tym wszystkim piszę? Bo jestem szurniętą ekshibicjonistką onanizującą się historią własnego życia? A może chcę zrobić karierę na skandalu? Hmm… znam znacznie bardziej przyjemne i skuteczne sposoby na osiągnięcie satysfakcji – zarówno fizycznej, emocjonalnej jak i finansowej – niż przyznawanie się do swoich życiowych dołów, bagien i zakrętów.
    Dzielę się tym wszystkim z Tobą/ z Wami, bo jestem – najgłębiej jak to możliwe – przekonana, że bez odkrycia “ciemnej” części prawdy o sobie, NIE miałabym szans wyzdrowieć i zmienić swojego życia. Powtórzę – bez przyznania się do tego, że ma się problem, nie da się problemu rozwiązać. Dzielę się tym, bo wiem i czuję, jak bardzo świadomość, że nie jest się jedyną osobą, która doświadcza tych wszystkich emocjonalnych zawiłości, może być uwalniająca. Bo pamiętam jaaaak bardzo mi pomogły świadectwa ludzi, którzy rozpoczęli swoje procesy odzyskiwania siebie przede mną. Dzielę się, bo tylko dzieląc się nimi, mogę pomnożyć najcenniejsze skarby, jakie podarowało mi życie. Akceptację. Zrozumienie. Wiedzę. Czułość. Życzliwość. I umiejętność kochania siebie, która na nich wyrosła.
    Chcę Ci/ Wam tym i każdym innym moim tekstem, książką i całą działalnością pokazać, że da się wyjść nawet z najgłębszego bagna. Proces zmiany na lepsze jest trudny, bolesny i długotrwały, ale WARTY absolutnie każdego wysiłku. Przede wszystkim dlatego, że efekty pracy z emocjami są nieodwracalne. Im więcej rozbrajasz schematów eMOCjonalnych, tym bardziej wzrasta Twoja MOC. Życie, nie staje się łatwiejsze, lecz Ty – będąc w coraz bliższym kontakcie ze sobą – stajesz się MOCniejsza/MOCniejszy. “Nagle” dostrzegasz rozwiązania, które wcześniej schowane były za parawanem Twoich lęków, wstydów i bezradności. I przede wszystkim zaczynasz rozumieć siebie.

    Cały mój proces uzdrawiania traum z dzieciństwa, odzyskiwania siebie oraz budowania miłości do siebie i mojego ciała był (i zawsze już będzie) w swej istocie pogłębianiem zrozumienia dla tego kim naprawdę jestem. Zrozumienia własnych potrzeb, pragnień, ograniczeń i możliwości. W tym niezwykłym procesie, dane mi było dotrzeć do szalenie ważnych świadomości i wniosków. W drugiej części wpisu CIAŁO JEST DO KOCHANIA, przedstawię te z nich, które pomogły mi zbudować i nieustannie pomagają wzmacniać moją miłość do własnego ciała.

    Chcę żebyś miała/miał świadomość, że są to wnioski ogólne i przedstawiam je w bardzo dużym skrócie i uproszczeniu.

    Jeżeli czujesz, że chciałabyś/ chciałbyś popracować ze mną indywidualnie w tym linku znajdziesz informację o tym, w jaki sposób możemy to zrobić: https://magdaadamowska.pl/konsultacje-mentoring/

    Opinie o pracy ze mną: https://magdaadamowska.pl/opinie-o-pracy-ze-mna/

    Informacje na temat aktualnie prowadzonych przeze mnie warsztatów będą pod tym linkiem: https://magdaadamowska.pl/kursy-i-warsztaty/

    Jeśli masz ochotę przeczytać o moim całym procesie ukochiwania siebie zapraszam Cię do lektury mojej książki SCHEMATRIX W Klatce ‘normalności’:  https://magdaadamowska.pl/produkt/schematrix/

    Zapraszam Cię również do przeczytania innych moich tekstów:

    https://magdaadamowska.pl/category/blog/

    https://magdaadamowska.pl/zdrowa-szczesliwa-kobieta-2/

    oraz na fanpage Zdrowa Szczęśliwa Kobieta: https://www.facebook.com/Zdrowa-Szcz%C4%99%C5%9Bliwa-Kobieta-1699584453646147/

    A także na mój kanał YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCJwA2H1LP0wheEuaJNNZ4IQ/videos

    Wypracuj Zdrową Szczęśliwą siebie, bo jesteś swoją życiową inwestycją.

  • Blog

    KOBIETA KOBIECIE AKCEPTACJĄ

    Akceptacja kobiecości swojej i inch kobiet

    Urodziłam się jako człowiek płci żeńskiej. Powiedziałabym nawet – ultrażeńskiej.

    Kiedy patrzę na swoje zdjęcia z okresu, gdy miałam mniej więcej 2 latka, widzę małe – rozbrajające swym urokiem – Cudo. To była niesamowita dziewczynka. Odkąd pamiętam cechowała ją nadaktywność. Działanie było wpisane w jej naturę. Wszystko ją ciekawiło. Chłonęła życie całą sobą. Była rezolutna. Przebojowa. Twórcza. Zdecydowana. Czarująca. Nieustępliwa w zdobywaniu. I nieprzeciętnie wrażliwa.

    Niemal wszystko – czego potrzebowała, by stać się dojrzałą, szczęśliwą jednostką płci żeńskiej– miała w sobie. Zabrakło jej jednak – kluczowego dla prawidłowego rozwoju kobiecości – elementu… miłości dorosłej kobiety.

    Ta – rozdzierająco bolesna i miażdząco smutna – świadomość dojrzewała we mnie wiele, wiele miesięcy. Dziś widzę jaaaak bardzo nie chciałam jej do siebie dopuścić. Jak intensywnie przed nią uciekałam. I jak głęboko tkwiła i mocno broczyła we mnie Matczyna Rana.

    Jonh Bradshaw – terapeuta, autor bestsellerowych publikacji i twórca teorii wewnętrznego dziecka – w swojej fenomenalnej książce “Toksyczny wstyd” pisze:

    “Zdaniem Kaufmana bulimia, bulimia/anoreksja i anoreksja z całą pewnością rozwijają się na podłożu wstydu. Zarówno przejadaniu się jak i przeczyszczaniu towarzyszy toksyczny wstyd. Podobnie jak Tomkins, Kaufman uważa, że obżeranie się jest czynnością zastępczą. Jest substytutem niezaspokojonych, głęboko wstydliwych potrzeb interpersonalnych.”

    Dalej Bradshaw przytacza słowa Kaufmana: “Kiedy odczuwamy wewnętrzną pustkę, pragniemy fuzji z drugim człowiekiem, rozpaczliwie chcemy, by ktoś nas przytulił, tęsknimy za tym, by ktoś nas chciał i podziwiał, ale nie możemy tych pragnień zaspokoić, ponieważ kazano nam się ich wstydzić i dlatego stały się tabu – zaczynamy jeść.”

    Po czym podsumowuje: “Ale jedzenie nigdy nie uśmierzy tęsknoty, a im bardziej się tej tęsknoty wstydzimy, tym więcej jemy, by zagłuszyć wstyd. (…) Zamiast wstydzić się siebie, wstydzimy się tego, że za dużo jemy. Działa tu ten sam mechanizm, co w otyłości.”

    Co kobiece zaburzenia odżywiania i ich konsekwencje (nadwaga, zła kondycja fizyczna oraz towarzyszące im dolegliwości) mają wspólnego z brakiem zdrowej – podkreślam zdrowej, a nie stereotypowo postrzeganej – miłości ze strony matki? Według mnie – są ze sobą nierozerwalnie połączone.

    Wiesz, że słowo alimenty (przyznawane najczęściej matce “na” dzieci) pochodzi od łacińskiego “alimentare”? A alimentare znaczy jeść, karmić.

    Jakkolwiek patetycznie by to zabrzmiało – matka jest dla dziecka bezwzględnym gwarantem przetrwania. Pokarm – zarówno ten fizyczny, jak i emocjonalny – którego dziecku dostarczy matka, kształtuje je i wyposaża na późniejsze życie. Każdy niedosyt, jakiego dozna, dziecko będzie próbowało uzupełnić. Tym łapczywiej, im większego deficytu doświadczyło.

    W moim najgłębszym przekonaniu kobiece zaburzenia odżywiania (ze wszystkimi objawami) są ściśle połączone z brakiem akceptacji, a nawet pogardą do własnej cielesności. Ale wbrew powszechnej opinii – nie chodzi tu jedynie o wygląd i gabaryty ciała. Kobieta, której życie koncentruje się głównie na czynnościach pozwiązanych z jedzeniem lub niejedzeniem, jest istotą nadwyraz NIEakceptującą samej siebie. Często wręcz gardzącą tym, jakim jest człowiekiem płci żeńskiej.

    A kiedy kobieta uczy się stosunku do własnego ciała?

    Nie. Nie w okresie pokwitania. Nie szkoła ani rówieśnicy kształtują jej sposób postrzegania swojej cielesności. Nie dzieje się to też, kiedy z ukłuciem zazdrości obserwuje – fikające w skąpych kostiumach – trenerki fitness.

    Kobieta uczy się jak ma być traktowane jej ciało… już w łonie matki. Jak pokazują – coraz liczniejsze badania – na rozwój płodu kolosalny wpływ ma styl życia matki. Każdy szczegół tego życia – od dźwięków, które słyszy, przez dotyk, jakiego doświadcza, po jedzenie, które spożywa – formuje istotę ludzką, znajdującą się w jej wnętrzu. Dziecko to ciało z ciała matki. Dziewczynka to ciało z ciała kobiety.

    Kobiecości – jako zjawiska – dziewczynka może się nauczyć tylko i wyłącznie od kobiety. Energia męska może ten proces wspierać lub zakłócać. Ale nigdy mężczyzna nie będzie miał – dla rozwoju kobiecości – tak kluczowego znaczenia, jak kobieta.

    Piszę to, bo dane mi było doświadczyć tej niesamowitej świadomości. Piszę to dziś, bo dziś dotarło do mnie na poziomie emocjonalnym… po co tu jestem. Po co jestem ja – ta konkretna Kobieta.

    Ja kobieta jestem tu po to, żeby wspierać inne kobiety. By im dawać czułą życzliwość w drodze do odkrywania – unikalnych dla każdej z nich – odcieni kobiecości. Jestem tu, by ucieleśniać intencję: kobieta kobiecie akceptacją. By własnym przykładem pokazywać, że “(…) nie musimy ze sobą rywalizować. Nie musimy się poniżać i wyszydzać. Nie musimy się porównywać do modelek i trenerek fitness. One mają swoje drogi życia, swoje niepowtarzalne misje. Ja mam swoją. I Ty masz swoją. Najważniejszym życiowym zadaniem każdej z nas jest odkryć tę najwłaściwszą dla siebie i nią podążać.”

    Kobiety Kochane! W ciągu ostatnich kilku miesięcy, ponad setka z Was pozwoliła mi dotknąć swoich najintymniejszych historii. Podzieliłyście się ze mną tym, co macie najcenniejszego – esencją Waszych serc. Czytałam Wasze wiadomości, czasami widziałam Wasze oczy i czułam Wasze energie całym ciałem.

    Kobiety Kochane! Chcę Wam – zarówno moją książką, jak i całą działalnością, o szczegółach której już niedługo opowiem – powiedzieć:

    Słyszę. Widzę. ROZUMIEM. I jestem. Razem możemy odbudować to, czego nie dostałyśmy jako dziewczynki i nastolatki.

    Jeżeli czujesz, że chciałabyś/ chciałbyś popracować ze mną indywidualnie w tym linku znajdziesz informację o tym, w jaki sposób możemy to zrobić: https://magdaadamowska.pl/konsultacje-mentoring/

    Opinie o pracy ze mną: https://magdaadamowska.pl/opinie-o-pracy-ze-mna/

    Informacje na temat aktualnie prowadzonych przeze mnie warsztatów będą pod tym linkiem: https://magdaadamowska.pl/kursy-i-warsztaty/

    Jeśli masz ochotę przeczytać o moim całym procesie ukochiwania siebie zapraszam Cię do lektury mojej książki SCHEMATRIX W Klatce ‘normalności’:  https://magdaadamowska.pl/produkt/schematrix/

    Zapraszam Cię również do przeczytania innych moich tekstów:

    https://magdaadamowska.pl/category/blog/

    https://magdaadamowska.pl/zdrowa-szczesliwa-kobieta-2/

    oraz na fanpage Zdrowa Szczęśliwa Kobieta: https://www.facebook.com/Zdrowa-Szcz%C4%99%C5%9Bliwa-Kobieta-1699584453646147/

    A także na mój kanał YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCJwA2H1LP0wheEuaJNNZ4IQ/videos

    Wypracuj Zdrową Szczęśliwą siebie, bo jesteś swoją życiową inwestycją.

  • Blog

    KSIĘŻNA DIANA – 3 RZECZY, KTÓRYCH O NIEJ NIE WIESZ czyli CO KRYŁO SERCE KRÓLOWEJ LUDZKICH SERC

    Diana królowa ludzkich serc

    Zabrała moje serce ale nie wie, co zrobiła. 

    /Patrick Swayze ‘She’s like the wind’/

    Patrzyliśmy na nią z podziwem. Zachwycała urodą, osobowością i energią. Bił od niej trudny do opisania blask. Diana – Królowa Ludzkich Serc, to określenie było jak jej drugie imię. Utożsamialiśmy ją z działalnością charytatywną, przepięknymi kreacjami, konfliktami z królową Elżbietą II i nieudanym małżeństwem z księciem Karolem. Mało kto chciał wiedzieć, że życie Diany Spencer naznaczone było piętnem ciężkiej, przewlekłej choroby. Choroby duszy, potocznie zwanej bulimią.

    Pomyślisz może: “co kobieta, która w chwili śmierci Diany miała 13 lat, chodziła do wiejskiej podstwówki, a na temat Księżnej wiedziała tylko to, co podawały ówczesne polskie media, może wiedzieć o życiu tej niesamowitej postaci?” Prawda – znam tylko wybrane fakty z jej biografii, nigdy nie widziałam jej na żywo, więcej (!) nie miałam śmiałości nawet pomarzyć o tym, że kiedyś ją spotkam… A mimo to czuję, że jest mi bliższa i że wiem o niej więcej niż o niejednej ze swoich wieloletnich znajomych, z którymi spotykam się regularnie. Jak to możliwe? Jest pewien aspekt życia Diany, który łaczy ją ze mną i z milionami kobiet na świecie nierozerwalną i nieśmiertelną nicią porozumienia. Co to takiego? Bulimia. Choroba, która tylko pozornie dotyka ciała. Bulimia bowiem to w swej istocie, objaw gigantycznej, krwawiącej rany, jaką nosi w sercu każda osoba zajadająca swoje emocje. Zajada, ponieważ nie potrafi uwalniać ich w zdrowy, dobry i bezpieczny dla siebie sposób. Księżna Diana jest mi tak niewymownie bliska, ponieważ – jak określiłby to Axl Rose – “jej serce było takie jak moje”. Kim była Diana, kiedy nikt na nią nie patrzył? Kiedy zdejmowała ubrania od największych projektantów, zmywała perfekcyjny makijaż i zostawała sama ze swoimi demonami? Jak postrzegała samą siebie jedna z najpiękniejszych i najbardziej podziwianych kobiet świata? Zapytasz może: “Skąd mogę znać odpowiedzi na te pytania?”
    Przez 17 lat, codziennie moje serce biło tym samym rytmem, którym kiedyś biło serce Diany. Bulimia przyszła do mnie po jej śmierci. Ona zginęła ostatniego dnia sierpnia 1997, ja pierwszy raz zwymiotowałam to, co zjadłam we wrześniu 1998 roku. Pozwól więc, że przedstawię Ci Dianę Spencer – moją… przyjaciółkę od serca.
    Co zatem skrywało serce Królowej Ludzkich Serc?
    1. Nigdy nie czuła się ani kochana ani akceptowana przez swojego męża.
    2. We własnych oczach zawsze była niewystarczająco dobra, gorsza, głupsza i brzydsza (!!!) od innych kobiet.
    3. Niosła ludziom akceptację i czułość, jakich sama rozpaczliwie pragnęła.
    W mojej ocenie właśnie to, że znała BÓL odrzucenia, niezrozumienia i braku akceptacji powodowało, że miała poteżną potrzebę uśmierzania bólu innych osób. Był to wręcz wewnętrzny przymus zdejmowania z innych ludzi ciężaru ich problemów. Ciężaru, który sama doskonale znała, bo dzwigała swój olbrzymi do ostatniego dnia swojego życia. Ośmielę się stwierdzić, że każda kobieta chorująca na bulimię, nosi w sobie mniej lub bardziej uświadomione, niewyobrażalnie wręcz ogromne pokłady poczucia winy. Poczucie winy, które sprawia, że czuje się desperacko odpowiedzialna za uczucia innych ludzi. Jest nadwyraz empatyczna. Potrafi bardzo intensywnie wczuć się w sytuację niemal każdej napotkanej istoty – człowieka, zwierzęcia, a nawet rośliny. Jest wyczulona i czujna niczym pies-ratownik, bo tak jak on i ona wiele lat była tresowana do spełniania CUDZYCH oczekiwań. Od najmłodszych lat miała być JAKAŚ. W konkretny sposób się zachowywać, wyglądać, robić to, czego życzyli sobie dorośli. Myśleć i CZUĆ to, co dorośli chcieli, by myślała i czuła. Za każdą nawet najbardziej nieśmiałą próbę sprzeciwu, która tak naprawdę była próbą bycia sobą, karano ją w okrutny sposób. “Jesteś ZŁA, bo nie robisz tego, czego chcą dorośli!!!/ Jesteś BEZNADZIEJNA, bo nie umiesz spełnić oczekiwań, jakie wobec Ciebie kierują. / Nigdy NIE będziesz WYSTARCZAJACO dobra! Nie jesteś w stanie sprostać wymaganiom dorosłych bo jesteś zbyt KIEPSKA, by to zrobić. To co robisz jest mierne, słabe, głupie! NIE ZASŁUGUJESZ NA MIŁOŚĆ!!! Nikt Cię nie pokocha, bo NIE JESTEŚ WARTA miłości.”
    Takie – wybacz wulgaryzm, ale tylko on jest tu adekwatny – mniej lub bardziej uświadomione GÓWNO nosi w sobie każda CNB (chorująca na bulimię).
    Dlaczego nie nazywam ich “bulimiczkami”?
    Każdą osobę dotkniętą bulimią proszę, by mówiła o sobie “choruję na bulimię”. Zachęcam, aby ZUPEŁNIE zrezygnowała z formy “bulimiczka”. Nie, to nie jest zakłamywanie rzeczywistości. To jest programowanie umysłu na wyzdrowienie! Na czym to programowanie polega? Skoro na coś chorujesz, to znaczy, że MOŻESZ SIĘ Z TEGO WYLECZYĆ! Możesz być zdrowym szczęśliwym człowiekiem. Kiedy myślisz o sobie, że jesteś „tylko” osobą chorującą, Twój umysł dostaje sygnał, że musi walczyć o wyzdrowienie. I że możesz wyzdrowieć, bo CHOROBA to stan PRZEJŚCIOWY. A zatem jeśli podejmiesz odpowiednie kroki staniesz się zdrowa/zdrowy. Twój umysł dostaje sygnał, że chorobę trzeba wyleczyć = że chcesz być zdrowa/zdrowy. Najsilniejszym ludzkim instynktem jest instynkt przetrwania. Człowiek jako Istota chce być zdrowy i silny. Chce żyć. I chce być szczęśliwy. Choroba zaś to sygnał Twojej podświadomości, że życie, jakie wiedziesz nie jest takie, jakie wieść potrzebujesz, żeby być szczęśliwym.
    I to jest najważniejsza rzecz, jaką chciałam, abyś wiedział/wiedziała o Księżnej Dianie – Królowej Ludzkich Serc. Była wspaniałym, absolutnie wyjątkowym, WIELKIM człowiekiem, nie przez tytuły i pieniądze, jakimi dysponowała ale przez to, jak ogromną WARTOŚĆ wnosiła w życie innych ludzi. Nie była jednak ani zdrowa ani szczęśliwa, ponieważ obdarzała miłością i akceptacją wszystkich tylko nie samą siebie. Leczyła rany innych, ale swoich zagoić nie umiała. Takie właśnie są osoby chorujące na bulimię – GŁODNE, łakome, desperacko pragnące miłości i akceptacji. Bo bulimia to w swej istocie GŁÓD MIŁOŚCI. Pamiętaj o tym proszę, kiedy na Twojej drodze stanie ktoś chorujący na tę chorobę. I bądź pewna/pewny, że jest tylko jeden skuteczny sposób by ją uleczyć. MIŁOŚĆ – bezwarunkowa, bezbrzeżna, bezgraniczna. Bo tylko Miłość leczy duszę. A kiedy zdrowa jest dusza, zdrowe staje się i ciało.

    Jeżeli czujesz, że chciałabyś/ chciałbyś popracować ze mną indywidualnie w tym linku znajdziesz informację o tym, w jaki sposób możemy to zrobić: https://magdaadamowska.pl/konsultacje-mentoring/

    Opinie o pracy ze mną: https://magdaadamowska.pl/opinie-o-pracy-ze-mna/

    Informacje na temat aktualnie prowadzonych przeze mnie warsztatów będą pod tym linkiem: https://magdaadamowska.pl/kursy-i-warsztaty/

    Jeśli masz ochotę przeczytać o moim całym procesie ukochiwania siebie zapraszam Cię do lektury mojej książki SCHEMATRIX W Klatce ‘normalności’:  https://magdaadamowska.pl/produkt/schematrix/

    Zapraszam Cię również do przeczytania innych moich tekstów:

    https://magdaadamowska.pl/category/blog/

    https://magdaadamowska.pl/zdrowa-szczesliwa-kobieta-2/

    oraz na fanpage Zdrowa Szczęśliwa Kobieta: https://www.facebook.com/Zdrowa-Szcz%C4%99%C5%9Bliwa-Kobieta-1699584453646147/

    A także na mój kanał YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCJwA2H1LP0wheEuaJNNZ4IQ/videos

    Wypracuj Zdrową Szczęśliwą siebie, bo jesteś swoją życiową inwestycją.

    Dodane przez