Tagi

mam bulimię

  • Blog

    CIAŁO JEST DO KOCHANIA CZ. 2 EMOCJE A CIAŁO

    Ciało jest do kochania

    “Zrozumiałam, że moje ciało NIE jest brzydkie, wstrętne, grube i obrzydliwe, tylko tak nauczono mnie je postrzegać.”
    /Magda Adamowska/

    Dedykuję wszystkim kobietom świata. Nawet tym, których nie lubię (z wzajemnością ;)), z których poglądami fundamentalnie się nie zgadzam i które krytykują mnie za to, że tak bezceremonialnie obnażam nasze kobiece “smrodki”. Niech ten wpis będzie Deklaracją Niepodległości dla tego, co w kobiecie najpiękniejsze – samoświadomości.

    Przez wiele lat żyłam w przekonaniu, że istnieją kobiece ciała, które na żywo wyglądają tak perfekcyjnie, jak na zdjęciach i w filmach. Patrzyłam na fotografie kobiecych “ideałów” z mieszanką jadowitej zawiści, skręcającej zadrości, bezsilnej rozpaczy i tłumionej złości.
    Byłam pewna, że kobiety o nieskazitelnej, zawsze gładkiej cerze, skórze bez grama cellulitu i muskularnym, wiecznie płaskim jak patelnia brzuchu, istnieją naprawdę. Podobnie jak byłam pewna, że można być jednocześnie żywą istotą, podlegającą prawom natury i wyglądać cały czas, jak awatar ze zdjęcia obrobionego w programie komputerowym.
    Piszę to i pukam się w głowę! A jednak – przez większość mojego życia brodziłam w bagnie iluzji. Co gorsza – kompletnie nie miałam świadomości, że to robię! Ani, że poza ciasną klatką moich kobiecych kompleksów, tuczonych papką z marketingowego shitu, radośnie kicają sobie Prawda i jej najlepsza przyjaciółka – Wolność. Co ciekawe – klatkę tę otworzył dla mnie Mężczyzna. To Mężczyzna pomógł mi odkryć i zrozumieć moją Kobiecość. Kobiecość żywą, autentyczną i – o ironio! – doskonałą w swym braku perfekcji. Karmiona czułą akceptacją Mężczyzny zdobywałam kolejne levele swojej kobiecej świadomości. Poniżej prawdy, które – gdy osadziłam je w emocjach* – przyniosły mi wyzwolenie. Bierzcie i niech Was nakarmią najpiękniej jak się da!

    Świadomie zapamiętujemy jedynie ułamek tego, czego doznajemy. W naszych ciałach i magazynowana jest pamięć wszystkich doświadczeń, jakich w ciągu życia jesteśmy – czynnymi lub biernymi – uczestnikami. Podświadomość można porównać do twardego dysku komputera o gigantycznej pojemności. Gromadzą się tam wszystkie nasze wspomnienia i emocje. Podobnie jest z ciałem – w jego komórkach pulsuje pamięć “absolutna” naszych przeżyć. Z tym, że jest to pamięć skrajnie subiektywna co oznacza, że ciało zapamiętuje nie fakty lecz odczucia.

    Coraz liczniejsze badania naukowców pokazują ogromne zależności między tym, jak traktujemy swoją i cudzą cielesność w wieku dorosłym, a tym w jaki sposób nauczono nas traktować ją, gdy byliśmy dziećmi. To pamięć ciała sprawia, że raz wyuczone “cielesne” umiejętności jak jazda na rowerze, pływanie czy wiązanie sznurówek już nigdy u nas nie zanikają. W przeciwieństwie do tego, co zapamiętujemy intelektualnie, jak choćby słowa w języku obcym – wspomnianych wyżej czynności nie jesteśmy się w stanie “oduczyć”. Podobnie jak ruchy pedałowania czy wiązania kokardek, nasze ciała zapamiętują sposób, w jaki byliśmy dotykani i jak sami dotykaliśmy.

    Emocje są energią biologiczną czy – jak sama nazwa wskazuje – naszą życiową mocą, siłą napędową. Sposób w jaki się z tą siłą obchodzimy oraz to, do czego jej używamy, decyduje o jakości naszego życia. Emocje można porównać do wody. Woda – podobnie jak energia – jest bezkształtna. Kiedy przybiera postać rzeki, sunącej po odpowiednio szerokim korycie, płynie spokojnie. Co więcej – stwarza środowisko dla rozwoju różnych form życia, od glonów, przez ryby, po ssaki. Ale w sytuacji, gdy nagle przybywa tej wody znaczna ilość, koryto staje się dla niej za wąskie i rzeka wylewa. Im większa jest dysproporcja między rozmiarem koryta, a ilością wody, tym potężniejszy będzie – nomen omen – wylew.
    Podobnie jest z emocjami. Jeśli człowiek zadba o to, by kanał przepływu był drożny i adekwatnie – do ilości energii – rozłożysty, jest w stanie tę energię ukierunkować tak, by mu służyła. Emocje istnieją, by pokazywać nam nasze najprawdziwsze potrzeby. Są drogowskazem prowadzącym nas do domu naszych pragnień.
    Strach sygnalizuje, że sytuacja, w której się znajdujemy, może być dla nas niebezpieczna. Złość wskazuje, że przekraczane są granice naszej suwerenności, że ktoś próbuje złamać nasze prawo do stanowienia o sobie. Smutek to sygnał, że czegoś nam brakuje, że za czymś tęsknimy, że w naszym życiu jest jakiś deficyt (z mojego doświadczenia wynika, że prawie zawsze chodzi o potrzebę bliskości i zrozumienia).

    Emocje mają jeszcze kilka bardzo ważnych cech. Są nieprzewidywalne, zarówno jeśli chodzi o ich formę jak i natężenie. Są też skrajnie subiektywne, tzn. każdy doświadcza ich w unikalny, właściwy tylko dla siebie sposób. Tam, gdzie jedna osoba odczuje lęk graniczący z paniką, inna może poczuć jedynie niepokój. Coś, co w Tobie wywołuje wstręt, ja mogę odczuć jako lekki niesmak. Nie bez kozery wytłuściłam słowo “czuć”, bo to właśnie trzeba robić z emocjami, jeśli chcemy być zdrowi i szczęśliwi – pozwolić sobie je czuć. Emocji jako takich, nie da się zrozumieć. Wymykają się logice. Pewnie dlatego, że za ich funkcjonowanie odpowiada inna część mózgu, niż za myślenie. Emocje trzeba czuć.

    No dobra Adamowska – ale co mają emocje wspólnego z miłością do własnego ciała? Ano duuuuużo. Miłość jest uczuciem, to wiemy wszyscy. Ale – jak stwierdził Alexander Lowen 1, z którym się zgadzam – miłość jest również emocją. “Miłość, gniew i lęk są typowymi emocjami, nazywanymi również uczuciami. Doznawanie gorąca, zimna, bólu i dotyku, wrażenia smakowe oraz węchowe są uczuciami, ale nie emocjami. (…) Emocje są ponadto przeżywane jako reakcje całego ciała. Ból mogę odczuwać na przykład w dolnej części pleców, ale gdy jestem rozgniewany, uczucie to nie jest umiejscowione czy ograniczone, bo cały jestem gniewny.”2
    Piszę to wszystko łącznie z cytatem, żeby Ci/ Wam pokazać coś, co okazało się przełomowe dla mojego procesu zdrowienia m.in. z bulimii i seksoholizmu oraz dla zbudowania miłości do własnego ciała. Co to takiego?
    Emocje są nierozerwalną częścią naszej cielesności. Są jej nieodłącznym, choć niewidzialnym elementem. Odczuwamy je w ciele i poprzez ciało. Są energią wytwarzaną wewnątrz ciała, na skutek tego, co ciało odczuwa w kontakcie ze światem zewnętrznym oraz pod wpływem myśli. W praktyce oznacza to, że sposób w jaki odczuwasz emocje, ma swoje bezpośrednie przełożenie na zdrowie, kondycję i wygląd Twojego ciała. 

    Ciało jest istotą żywą. Podlega nieubłaganym, niezmiennym procesom biologicznym, fizycznym, chemicznym i fizjologicznym. Ciało każdego człowieka potrzebuje pokarmu, wody i snu. Każdy z nas (trenerki fitness, modelki i hollywoodzkie aktorki też!!!) wydala ekskrementy i gazy. Każdej osobie wyrasta owłosienie i paznokcie. Każdy z nas się poci, miewa wypryski i wahania wagi. Zdrowe i normalne jest to, że odczuwamy pociąg seksualny. Zdrowe i normalne jest doświadczanie orgazmu – zarówno podczas seksu jak i tego wywołanego masturbacją.

    Magda Adamowska, Ciało jest do kochania

    Ciało ludzkie jest plastyczne. I to poziom tej plastyczności, elastyczności ciała jest wyznacznikiem jego zdrowia. Zdrowie i kondycję ciała można rozpoznać po tym w jaki sposób się porusza. Ruchy szczęśliwego, mającego zdrowy kontakt ze swoimi emocjami człowieka są pełne wdzięku i lekkości. Ciało osoby zablokowanej emocjonalnie jest zazwyczaj skrępowane, usztywnione jakby próbowało się wbić w szablon norm kulturowych. Może być też nadmiernie pobudzone, wtedy jego ruchy są chaotyczne, nieskoordynowane, wibrujące niepokojem lub wręcz histerią.

    Magda Adamowska, Ciało jest do kochania

    Na kształt ciała ogromny wpływ mają doświadczenia z dzieciństwa, bowiem tłumione emocje zostają w ciele i niejako formują to ciało od środka. Posłużę się tu fragmentem książki wspomnianego wyżej Lowen’a, bowiem doskonale pokazuje zależności, o których wspomniałam wyżej. Lowen na przykładzie ciała swojej pacjentki pokazuje, jakie “siły” to ciało uformowały. “Aby zrozumieć Annę, należało spojrzeć uważnie na jej ciało, gdyż odzwierciedlało historię jej życia. Obie połowy jej ciała wyglądały tak, jakby nie należały do tej samej osoby. Dolna połowa była pełna i ciężka, lecz prawie nie promieniowała życiem i uczuciem.Górna połowa natomiast była wąska i charakteryzowała się ładniejszą tonacją skóry oraz większą żywotnością. Anna miała pełne i kształtne piersi, co dodawało jej kobiecości, a jej oczy były duże, o łagodnym ujmującym spojrzeniu, co podobało się mężczyznom. (…) Ociężałość dolnej połowy ciała Anny wynikała stąd, że powstrzymywała się przed podnieceniem seksualnym. Zacisk talii utrzymywał tę martwotę przez zablokowanie normalnego przepływu pobudzenia w dół ciała. Równocześnie jej oddech nie dochodził do brzucha. Wyczuwałem jednak, że była kiedyś bardzo żywą dziewczynką. (…) We wczesnym dzieciństwie przywiązała się mocno do swojego ojca (…). Wiedziała, że podnieca go seksualnie, w sposób w jaki nie udawało się to jej matce. Choć kontrolował on swoje zachowanie, gnębiło go jednak poczucie winy z powodu swych uczuć; winę tę przerzucał na Annę, piętnując jako nieprzyzwoity każdy przejaw jej uczuć seksualnych. (…) Rezultat był taki, że Anna postrzegała własną seksualność jako coś nieprzyzwoitego, uczucie, które umiejscowiło się w dolnej połowie jej ciała. Nie miała innego wyboru, jak tylko odciąć się od swej seksualności, uznając równocześnie, że tego życzył sobie jej ojciec. Do czasu gdy stała się osobą dorosłą nawyk ukrywania uczuć seksualnych tak się u niej utrwalił, że często traciła wszelką nadzieję, że uda jej się znaleźć mężczyznę, którego mogłaby w pełni pokochać.”3

    Magda Adamowska, Ciało jest do kochania

    Na wygląd ciała – oprócz diety i poziomu wysiłku fizycznego – bardzo mocno wpływają emocje. Doświadczam tego regularnie. Kiedy staję w obliczu trudnej sytuacji, która wywołuje we mnie poczucie zagrożenia, moje ciało automatycznie zatrzymuje wodę. Mówiąc innymi słowy po prostu puchnę. Tak było m.in. podczas happeningu w Warszawie i mojego wystąpienia w telewizji. Moje wewnętrzne dziecko utożsamiło te działania z czymś, za co mogłoby zostać ukarane przez matkę. Gromadząc warstwę amortyzującą, moje ciało niejako przygotowało się na doznanie przewidywanej kary. Kiedy zagrożenie minęło, zeszła też “emocjonalna opuchlizna”.

    Ciało emocje seksualność

    Magda Adamowska Ciało jest do kochania

    Kiedyś, gdy puchłam od emocji straszliwie się tym przejmowałam. Obecnie – jestem wdzięczna mojemu kochanemu ciału, że tak dobitnie pokazuje mi, że kolejne partie schematów są gotowe na odblokowanie. 😉 To jest jeden z moich ulubionych efektów pracy z emocjami – nie tylko akceptuję to, czego nie mogę zmienić, ale wręcz fascynuję się procesem odkrywania tych wszystkich niezwykłych mechanizmów i zawiłości. Wówczas takie zjawiska jak cellulit czy wypadanie włosów stają się dla mnie wskazówkami pokazującymi, jakie emocje domagają się mojej uwagi. Ciało to istny atlas duszy. Ucząc się odczytywać znaki, które mi daje – uczę się być najprawdziwszą sobą.

    Kochać swoje ciało bezwarunkowo to znaczy kochać je całe. Kochać takie, jakie jest naprawdę. Ze wszystkimi tak zwanymi wadami, brakami, nadmiarami i innymi ‘wykroczeniami’ wobec ogólnie przyjętych kanonów piękna. Kochać je bezwarunkowo to kochać nie tylko, kiedy czujesz się w nim dobrze i komfortowo, ale także – a może zwłaszcza, gdy Ci “dokucza”. Kochać, gdy bywa osłabione, nabrzmiałe i obolałe podczas okresu. I kiedy miewa wzdęcia, wydala gazy oraz ekskrementy. Kochać równie mocno, gdy wymuskane po kąpieli i depilacji, pryskasz luksusową perfumą i zdobisz ładną bielizną, co wówczas kiedy po treningu, śmierdzi i lepi się od potu. Kochać kiedy tańczy do białego rana. I gdy wstrząsa nim spazmatyczny płacz. Kochać to ciało, które przyciąga partnerów seksualnych. I to, które siada na muszli klozetowej. To, które przytula się do ciał ukochanych osób. I to, które doznawało przemocy. Ciało jest Twoim najwierniejszym kompanem. Tylko ono zostanie z Tobą aż do śmierci. I tylko od Ciebie zależy, jaką jakość będzie miało życie, którego za pomocą swojego ciała doświadczasz.

    ciało emocje seksualność

    Magda Adamowska, Ciało jest do kochania

    Twoje ciało, podobnie jak Twoja osobowość i cała Ty – jest unikatem. Nie ma we wszechświecie drugiej takiej postaci. Jesteś jedyna w swoim rodzaju. Buduj więc swoją formę i sylwetkę w oparciu o swoje wyjątkowe, niepowtarzalne cechy i potrzeby, a nie pod dyktando wzorców narzucanych przez ludzi, którzy zarabiają dzięki podsycaniu w Tobie poczucia niższości. Kobiecy magnetyzm owszem manifestuje się poprzez ciało, ale jest kwestią niewymownie złożoną. Uroda, waga i wygląd ciała nie są sednem kobiecej atrakcyjności. Jest mnóstwo przepięknych wizualnie kobiet, które jednak emanują nieprzyjemną, a wręcz okropną energią. Czujesz tę energię i wszystko Ci opada. 😉 Z drugiej strony są kobiety, które – mimo urodowych “niedoskonałości” – mają absolutnie magiczną aurę. Obecność takich kobiet jest świetlista, ciepła i wibruje czułą życzliwością. Bycie blisko takich kobiet jest przyjemnością samą w sobie.
    Dlatego zamiast się porównywać do gazetowo-facebookowo-medialnych postaci – pracuj nad sobą, by obudzić swój niepowtarzalny kobiecy magnetyzm.

    Ciało emocje seksualność

    Magda Adamowska, Ciało jest do kochania

    I pamiętaj – fit “ideały” bardzo starannie selekcjonują treści, które udostępniają. Na zdjęciach i nagraniach widzisz tylko wybrane kawałeczki z życia ich ciał. Rzadko która pokaże publicznie swoje zdjęcie z pryszczem na tyłku czy wzdętym brzuchem. Pamiętaj też, że nie ma takiego zdjęcia, które oddawałoby pełny obraz człowieka. NIE ma! Jedno zdjęcie jest obrazem uchwyconym tylko z jednej perspektywy. A jak pokazują poniższe ujęcia – perspektyw są nieograniczone ilości. Spójrz chociażby na zdjęcia moich nóg. Na każdym z nich wyglądają inaczej. I żadna z fotografii nie oddaje całości i złożoności ich wyglądu. Dlatego kiedy patrzysz na zdjęcia modelek, trenerek fitness i innych “ideałów” miej świadomość, że zazwyczaj pokazują one tylko te najbardziej korzystne ujęcia swoich ciał. W rzeczywistości ich ciała – podobnie jak ciała wszystkich ludzi – są żywymi istotami i mają swoje “niedoskonałości”.

    ciało emocje seksualność

    Magda Adamowska Ciało jest do kochania

    Piszę to wszystko i “ujawniam” mało atrakcyjne ujęcia swojego ciała, z różnych okresów mojego życia, żeby Ci pokazać, że ciało ludzkie – wbrew temu co nam sączą do podświadomości przekazy rodzinne, społeczne i medialne – to nie przedmiot! Ciało jest podmiotem! Ono jest po to, byś doznawała/ doznawał cudu życia. Dzięki niemu możesz odkrywać, testować, smakować poznawać i cieszyć się nieprzebranym bogactwem świata. Dostałaś/ dostałeś je, żeby realizować plan swojego serca, a nie po to, żeby spełniać oczekiwania innych ludzi względem Ciebie. Wiem, że teraz myślisz, że takiego jakie jest nigdy nie uda Ci się pokochać. Wiem, że nie wierzysz, że kiedykolwiek poczujesz w sobie miłość do niego. Ale wiem też, że 4 lata temu myślałam dokładnie tak samo, a teraz jestem zdrowym szczęśliwym, kochającym siebie i swoje ciało człowiekiem. Ty też możesz!

    Magda Adamowska, Ciało jest do kochania

    Jeśli przy zwrocie “osadziłam je w emocjach” wpadłaś w konsternację, to wyjaśniam:
    Osadzić coś w emocjach znaczy tyle co: poczuć coś tak, że staje się częścią Ciebie, staje się z Tobą zintegrowane, wchodzi w skład Twoich przekonań i niejako staje się elementem Twojej tożsamości. Wiem – brzmi egzotycznie, ale w praktyce jest proste (choć niełatwe!) do wykonania. Trzeba “tylko” czasu, energii, regularności i wiedzy, jak to robić skutecznie. Ja uczyłam się pracować z emocjami z pomocą mojego partnera, a właściwie uczyliśmy się tego nawzajem. Dzięki temu osiągnęliśmy w niecałe trzy lata efekty, na które osobno pracowalibyśmy znacznie dłużej i mozolniej.
    Jestem absolutnie przekonana, że człowiek, aby mógł się rozwijać i wzrastać potrzebuje mieć w swoim otoczeniu osoby, od których będzie mógł czerpać inspirację, wiedzę, doświadczenie i wsparcie. I te osoby muszą – w obszarach, w których chcemy się rozwijać – być “większe” od nas.
    Gdybym sobie nie zorganizowała takiego środowiska, dalej pełzałabym po dnie Schematrix’owego szamba.
    Dlatego – mając świadomość jaaak ważne jest odpowiednie wsparcie – z serca zapraszam Cię na warsztaty CIAŁO JEST DO KOCHANIA i/lub na konsultacje indywidualne. Podzielę się z Tobą moją – zdobywaną kilka lat, czysto praktyczną i wciąż rosnącą – wiedzą. Pomogę Ci znaleźć optymalne dla Ciebie rozwiązania. Z szacunkiem i pełną akceptacją dla Twoich emocji – dam Ci przestrzeń do wyrażenia ich tak, jak będziesz tego potrzebowała.
    Przeczytaj, zastanów się, poczuj czy moja energia z Tobą współgra i czy treści, które tworzę Cię wspierają i podnoszą. Możesz być pewna, że podczas warsztatów i konsultacji dam Ci dokładnie to samo ciepło i życzliwość, jakim emanuję na moich nagraniach, bo mam jedną twarz – tę prawdziwą.

    Wiem, że ten wpis jest jak bomba emocjonalna, dlatego z serca Ci GRATULUJĘ, że dotarłaś do końca! Wierzę, że te treści – choć w obecnej chwili mogą być powalające – w dłuższej perspektywie, pomogą Ci wejść na kolejny poziom samoświadomości.

    Jeżeli czujesz, że chciałabyś/ chciałbyś popracować ze mną indywidualnie w tym linku znajdziesz informację o tym, w jaki sposób możemy to zrobić: https://magdaadamowska.pl/konsultacje-mentoring/

    Opinie o pracy ze mną: https://magdaadamowska.pl/opinie-o-pracy-ze-mna/

    Informacje na temat aktualnie prowadzonych przeze mnie warsztatów będą pod tym linkiem: https://magdaadamowska.pl/kursy-i-warsztaty/

    Jeśli masz ochotę przeczytać o moim całym procesie ukochiwania siebie zapraszam Cię do lektury mojej książki SCHEMATRIX W Klatce ‘normalności’:  https://magdaadamowska.pl/produkt/schematrix/

    Zapraszam Cię również do przeczytania innych moich tekstów:

    https://magdaadamowska.pl/category/blog/

    https://magdaadamowska.pl/zdrowa-szczesliwa-kobieta-2/

    oraz na fanpage Zdrowa Szczęśliwa Kobieta: https://www.facebook.com/Zdrowa-Szcz%C4%99%C5%9Bliwa-Kobieta-1699584453646147/

    A także na mój kanał YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCJwA2H1LP0wheEuaJNNZ4IQ/videos

    Wypracuj Zdrową Szczęśliwą siebie, bo jesteś swoją życiową inwestycją.

    Dodane przez
  • Blog

    CIAŁO JEST DO KOCHANIA CZ.1

    Ciało jest do kochania

    Jestem ciałem stworzonym w chwili, gdy dwa ciała stały się jednym.  Jestem ciałem stworzonym po to, by świat mógł doświadczać czułości.  Ukochując mnie,  ukochujesz najważniejsze Dzieło Boga – Duszę ubraną w Istotę Ludzką.

     

    Dedykuję ten tekst każdemu, komu nie dane było doświadczyć zdrowej, karmiącej czułości. Przytulam Was tak, jak zawsze marzyliście, by przytuliła Was Mama.

    Temat cielesności był mi niezwykle bliski od “zawsze”. Od dziecka bardzo intensywnie czułam swoje ciało. Niestety przez długie lata były to odczucia piekielnie trudne. Jako dziewczynka czułam się uwięziona we własnym ciele. Postrzegałam je jako tłuste, wstrętne, grzeszne i nieustannie domagające się jedzenia. Tętniła w nim – tak niepojęta jak arcytrudna do opanowania – energia niepokoju. Gdy stałam się nastolatką owo buzowanie tylko się nasiliło. Do odczuć wcześniej opisanych dołączyło uświadomione podniecenie seksualne. Odzywało się codziennie i z nasileniem tak potężnym, że można by nim zasilać akumulatory. Ukojenia tego nieznośnego napięcia szukałam w kompulsywnej, histerycznej wręcz masturbacji. Zdarzało mi się wywoływać orgazm nawet 15 razy pod rząd.

    Mając 13 lat zaczęłam się radykalnie odchudzać. Żywiłam się przeważnie twarożkiem, jabłkami i paluszkami. Środki przeczyszczające pomagały mi utrzymać lekkość brzucha. Romansowałam z anoreksją kilkanaście miesięcy. Najniższa waga do jakiej dobiłam to 44 kilogramy.
    Wtedy myślałam, że jedyną motywacją jak mną kierowała jest utrzymanie szczupłej sylwetki. I faktycznie – na poziomie mojej ówczesnej świadomości tak było. Chciałam się podobać, a szczupłe ciało było dla mnie głównym wyznacznikiem kobiecej atrakcyjności. Dopiero wiele lat później dowiedziałam się, że anoreksja – podobnie jak inne zaburzenia odżywiania, zaburzenia osobowości czy uzależnienia – ma podłoże emocjonalne. W książce John’a Bradshaw’a, amerykańskiego psychologa, autora bestsellerowych książek (m. in. Powrót do swego wewnętrznego domu, Toksyczny wstyd, Zrozumieć rodzinę), przeczytałam: “Anoreksja jest skrajnym przykładem podstawowego mechanizmu toksycznego wstydu – odrzucenia własnego człowieczeństwa. Anorektyczki wyrzekają się sfery emocjonalnej poprzez odmowę jedzenia, (…) stawiają jakby znak równości między pokarmem a emocjami. (…) Wiara, że można żyć bez jedzenia świadczy o całkowitym odrzuceniu swoich ludzkich ograniczeń, jest próbą bycia nadczłowiekiem.”

    Zapisuję ten cytat i przychodzi do mnie gorzkawo-drapiący wniosek. O tak! Długie lata próbowałam być nadczłowiekiem. Odcinałam się od swoich emocji na wiele innych niż głodówki sposobów. Wszystkie realizowałam przy pomocy mojego ciała. Najpierw faszerowałam je kilogramami żarcia. A kiedy mój żołądek wypełniał się po brzegi “wyrzygalności”, tak że z trudem łapałam oddech, rozpoczynałam proces uwalniania się od pożartego jedzenia. W mojej książce SCHEMATRIX W klatce ‘normalności’ opisałam to tak: “Wisiałam nad kiblem obśliniona, załzawiona, z resztkami rzygów na policzkach. Rozpaczliwie grzebałam palcami w gardle, by wydobyć z siebie, to co przed chwilą było moim ukojeniem.” I tak niemal codziennie, przez 17 lat.

    Inną – równie upadlającą jak objawy bulimiczne – torturą, jaką poddawałam moje ciało było pozwalanie mężczyznom, by traktowali je, jak żywy przedmiot. Tu chciałabym wyjaśnić coś bardzo ważnego – tortura miała głównie charakter emocjonalny. Poczucie upokorzenia wywoływał we mnie fakt, że dopuszczałam do sytuacji, w których moje ciało było traktowane, jak narzędzie do zaspokajania cudzych kaprysów. Jakby było zabawką do użycia, a nie żywą, czującą istotą. Dopuszczałam do tego, bo nie potrafiłam stawiać granic tam, gdzie stawiać je potrzebowałam.

    Poza upokorzeniem kłębiło się we mnie mnóstwo innych emocji i stanów emocjonalnych. Od poczucia winy i potwornego wstydu, przez obrzydzenie do siebie i tych mężczyzn, którym nie umiałam odmówić, po wściekłość i gniew wyrastające z bezsilności. Te i wiele innych odczuć kumulowało się w moim ciele (piszę o tym w drugiej części wpisu, tu link do niego: https://magdaadamowska.pl/cialo-jest-do-kochania-cz-2-emocje-a-cialo/

    Był w tych wszystkich niszczących mnie zachowaniach jeden kluczowy łącznik – oblepiająca, miażdżąco-zniewalająca, wżerająca się w najgłębsze zakamarki duszy nienawiść do własnego ciała. Owa nienawiść była skomplikowanym, wielowarstwowym, długotrwałym stanem emocjonalnym, a nawet postawą wobec samej siebie. Doświadczałam jej wielorako. Z jednej strony czułam do mojego ciała – momentami wręcz porażającą – pogardę. Były momenty, kiedy patrzyłam na swoje uda czy brzuch i wzbierał we mnie wstręt. Ten ohydny cellulit, te paskudne fałdy, to okropne poczucie napompowania!!! Oooo! Jak ja wtedy nie chciałam żyć w tym cielsku!!! Jak ja nie chciałam być tym cielskiem!!! Czułam się jak monstrum. Z drugiej strony, kiedy miałam głodny, pusty brzuch lubiłam moje ciało. Lubiłam, a nawet uwielbiałam doznania, jakich mi dostarczało. Uwielbiałam seks z mężczyznami, którzy mi się podobali i do których mnie ciągnęło to elektryczno-magnetyczne “coś”. Uwielbiałam ubierać się w leciutkie, zwiewne fatałaszki i kołysać biodrami przechadzając się na szpilkach. Uwielbiałam całą feerię doznań zaklętych w męskim dotyku – od pocałunków w szyję, przez seks oralny, po ekstatyczną, dziką kopulację. Ale świadomość, że odczuwałam to wszystko napawała mnie wspomnianymi wcześniej: poczuciem winy, wstydu i obrzydzenia do siebie.

    Do powyższych odczuć dochodziły inne, jak ambiwalentny stosunek do czynności jedzenia, która była dla mnie na zmianę rozkoszą smakowania i katorgą wymiotowania. Dręczyłam moje ciało także przy pomocy piekielnie niewygodnym ubrań, w które wbijałam się “żeby ładnie wyglądać”.
    Bywało, gdy w napadach furii brutalnie szczypałam się po brzuchu, biłam po twarzy i udach albo szarpałam za włosy. A kiedy atak wściekłości mijał, rozładowywałam resztę napięcia kilkoma orgazmami.

    Tak – moje ciało to absolutnie niesamowita istota. Nikt nie wycierpiał przeze mnie tak dużo i nikomu nie dałam takiej ilości ekstazy, jak jemu.

    Dlaczego o tym wszystkim piszę? Bo jestem szurniętą ekshibicjonistką onanizującą się historią własnego życia? A może chcę zrobić karierę na skandalu? Hmm… znam znacznie bardziej przyjemne i skuteczne sposoby na osiągnięcie satysfakcji – zarówno fizycznej, emocjonalnej jak i finansowej – niż przyznawanie się do swoich życiowych dołów, bagien i zakrętów.
    Dzielę się tym wszystkim z Tobą/ z Wami, bo jestem – najgłębiej jak to możliwe – przekonana, że bez odkrycia “ciemnej” części prawdy o sobie, NIE miałabym szans wyzdrowieć i zmienić swojego życia. Powtórzę – bez przyznania się do tego, że ma się problem, nie da się problemu rozwiązać. Dzielę się tym, bo wiem i czuję, jak bardzo świadomość, że nie jest się jedyną osobą, która doświadcza tych wszystkich emocjonalnych zawiłości, może być uwalniająca. Bo pamiętam jaaaak bardzo mi pomogły świadectwa ludzi, którzy rozpoczęli swoje procesy odzyskiwania siebie przede mną. Dzielę się, bo tylko dzieląc się nimi, mogę pomnożyć najcenniejsze skarby, jakie podarowało mi życie. Akceptację. Zrozumienie. Wiedzę. Czułość. Życzliwość. I umiejętność kochania siebie, która na nich wyrosła.
    Chcę Ci/ Wam tym i każdym innym moim tekstem, książką i całą działalnością pokazać, że da się wyjść nawet z najgłębszego bagna. Proces zmiany na lepsze jest trudny, bolesny i długotrwały, ale WARTY absolutnie każdego wysiłku. Przede wszystkim dlatego, że efekty pracy z emocjami są nieodwracalne. Im więcej rozbrajasz schematów eMOCjonalnych, tym bardziej wzrasta Twoja MOC. Życie, nie staje się łatwiejsze, lecz Ty – będąc w coraz bliższym kontakcie ze sobą – stajesz się MOCniejsza/MOCniejszy. “Nagle” dostrzegasz rozwiązania, które wcześniej schowane były za parawanem Twoich lęków, wstydów i bezradności. I przede wszystkim zaczynasz rozumieć siebie.

    Cały mój proces uzdrawiania traum z dzieciństwa, odzyskiwania siebie oraz budowania miłości do siebie i mojego ciała był (i zawsze już będzie) w swej istocie pogłębianiem zrozumienia dla tego kim naprawdę jestem. Zrozumienia własnych potrzeb, pragnień, ograniczeń i możliwości. W tym niezwykłym procesie, dane mi było dotrzeć do szalenie ważnych świadomości i wniosków. W drugiej części wpisu CIAŁO JEST DO KOCHANIA, przedstawię te z nich, które pomogły mi zbudować i nieustannie pomagają wzmacniać moją miłość do własnego ciała.

    Chcę żebyś miała/miał świadomość, że są to wnioski ogólne i przedstawiam je w bardzo dużym skrócie i uproszczeniu.

    Jeżeli czujesz, że chciałabyś/ chciałbyś popracować ze mną indywidualnie w tym linku znajdziesz informację o tym, w jaki sposób możemy to zrobić: https://magdaadamowska.pl/konsultacje-mentoring/

    Opinie o pracy ze mną: https://magdaadamowska.pl/opinie-o-pracy-ze-mna/

    Informacje na temat aktualnie prowadzonych przeze mnie warsztatów będą pod tym linkiem: https://magdaadamowska.pl/kursy-i-warsztaty/

    Jeśli masz ochotę przeczytać o moim całym procesie ukochiwania siebie zapraszam Cię do lektury mojej książki SCHEMATRIX W Klatce ‘normalności’:  https://magdaadamowska.pl/produkt/schematrix/

    Zapraszam Cię również do przeczytania innych moich tekstów:

    https://magdaadamowska.pl/category/blog/

    https://magdaadamowska.pl/zdrowa-szczesliwa-kobieta-2/

    oraz na fanpage Zdrowa Szczęśliwa Kobieta: https://www.facebook.com/Zdrowa-Szcz%C4%99%C5%9Bliwa-Kobieta-1699584453646147/

    A także na mój kanał YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCJwA2H1LP0wheEuaJNNZ4IQ/videos

    Wypracuj Zdrową Szczęśliwą siebie, bo jesteś swoją życiową inwestycją.

  • Blog

    KOBIETA KOBIECIE AKCEPTACJĄ

    Akceptacja kobiecości swojej i inch kobiet

    Urodziłam się jako człowiek płci żeńskiej. Powiedziałabym nawet – ultrażeńskiej.

    Kiedy patrzę na swoje zdjęcia z okresu, gdy miałam mniej więcej 2 latka, widzę małe – rozbrajające swym urokiem – Cudo. To była niesamowita dziewczynka. Odkąd pamiętam cechowała ją nadaktywność. Działanie było wpisane w jej naturę. Wszystko ją ciekawiło. Chłonęła życie całą sobą. Była rezolutna. Przebojowa. Twórcza. Zdecydowana. Czarująca. Nieustępliwa w zdobywaniu. I nieprzeciętnie wrażliwa.

    Niemal wszystko – czego potrzebowała, by stać się dojrzałą, szczęśliwą jednostką płci żeńskiej– miała w sobie. Zabrakło jej jednak – kluczowego dla prawidłowego rozwoju kobiecości – elementu… miłości dorosłej kobiety.

    Ta – rozdzierająco bolesna i miażdząco smutna – świadomość dojrzewała we mnie wiele, wiele miesięcy. Dziś widzę jaaaak bardzo nie chciałam jej do siebie dopuścić. Jak intensywnie przed nią uciekałam. I jak głęboko tkwiła i mocno broczyła we mnie Matczyna Rana.

    Jonh Bradshaw – terapeuta, autor bestsellerowych publikacji i twórca teorii wewnętrznego dziecka – w swojej fenomenalnej książce “Toksyczny wstyd” pisze:

    “Zdaniem Kaufmana bulimia, bulimia/anoreksja i anoreksja z całą pewnością rozwijają się na podłożu wstydu. Zarówno przejadaniu się jak i przeczyszczaniu towarzyszy toksyczny wstyd. Podobnie jak Tomkins, Kaufman uważa, że obżeranie się jest czynnością zastępczą. Jest substytutem niezaspokojonych, głęboko wstydliwych potrzeb interpersonalnych.”

    Dalej Bradshaw przytacza słowa Kaufmana: “Kiedy odczuwamy wewnętrzną pustkę, pragniemy fuzji z drugim człowiekiem, rozpaczliwie chcemy, by ktoś nas przytulił, tęsknimy za tym, by ktoś nas chciał i podziwiał, ale nie możemy tych pragnień zaspokoić, ponieważ kazano nam się ich wstydzić i dlatego stały się tabu – zaczynamy jeść.”

    Po czym podsumowuje: “Ale jedzenie nigdy nie uśmierzy tęsknoty, a im bardziej się tej tęsknoty wstydzimy, tym więcej jemy, by zagłuszyć wstyd. (…) Zamiast wstydzić się siebie, wstydzimy się tego, że za dużo jemy. Działa tu ten sam mechanizm, co w otyłości.”

    Co kobiece zaburzenia odżywiania i ich konsekwencje (nadwaga, zła kondycja fizyczna oraz towarzyszące im dolegliwości) mają wspólnego z brakiem zdrowej – podkreślam zdrowej, a nie stereotypowo postrzeganej – miłości ze strony matki? Według mnie – są ze sobą nierozerwalnie połączone.

    Wiesz, że słowo alimenty (przyznawane najczęściej matce “na” dzieci) pochodzi od łacińskiego “alimentare”? A alimentare znaczy jeść, karmić.

    Jakkolwiek patetycznie by to zabrzmiało – matka jest dla dziecka bezwzględnym gwarantem przetrwania. Pokarm – zarówno ten fizyczny, jak i emocjonalny – którego dziecku dostarczy matka, kształtuje je i wyposaża na późniejsze życie. Każdy niedosyt, jakiego dozna, dziecko będzie próbowało uzupełnić. Tym łapczywiej, im większego deficytu doświadczyło.

    W moim najgłębszym przekonaniu kobiece zaburzenia odżywiania (ze wszystkimi objawami) są ściśle połączone z brakiem akceptacji, a nawet pogardą do własnej cielesności. Ale wbrew powszechnej opinii – nie chodzi tu jedynie o wygląd i gabaryty ciała. Kobieta, której życie koncentruje się głównie na czynnościach pozwiązanych z jedzeniem lub niejedzeniem, jest istotą nadwyraz NIEakceptującą samej siebie. Często wręcz gardzącą tym, jakim jest człowiekiem płci żeńskiej.

    A kiedy kobieta uczy się stosunku do własnego ciała?

    Nie. Nie w okresie pokwitania. Nie szkoła ani rówieśnicy kształtują jej sposób postrzegania swojej cielesności. Nie dzieje się to też, kiedy z ukłuciem zazdrości obserwuje – fikające w skąpych kostiumach – trenerki fitness.

    Kobieta uczy się jak ma być traktowane jej ciało… już w łonie matki. Jak pokazują – coraz liczniejsze badania – na rozwój płodu kolosalny wpływ ma styl życia matki. Każdy szczegół tego życia – od dźwięków, które słyszy, przez dotyk, jakiego doświadcza, po jedzenie, które spożywa – formuje istotę ludzką, znajdującą się w jej wnętrzu. Dziecko to ciało z ciała matki. Dziewczynka to ciało z ciała kobiety.

    Kobiecości – jako zjawiska – dziewczynka może się nauczyć tylko i wyłącznie od kobiety. Energia męska może ten proces wspierać lub zakłócać. Ale nigdy mężczyzna nie będzie miał – dla rozwoju kobiecości – tak kluczowego znaczenia, jak kobieta.

    Piszę to, bo dane mi było doświadczyć tej niesamowitej świadomości. Piszę to dziś, bo dziś dotarło do mnie na poziomie emocjonalnym… po co tu jestem. Po co jestem ja – ta konkretna Kobieta.

    Ja kobieta jestem tu po to, żeby wspierać inne kobiety. By im dawać czułą życzliwość w drodze do odkrywania – unikalnych dla każdej z nich – odcieni kobiecości. Jestem tu, by ucieleśniać intencję: kobieta kobiecie akceptacją. By własnym przykładem pokazywać, że “(…) nie musimy ze sobą rywalizować. Nie musimy się poniżać i wyszydzać. Nie musimy się porównywać do modelek i trenerek fitness. One mają swoje drogi życia, swoje niepowtarzalne misje. Ja mam swoją. I Ty masz swoją. Najważniejszym życiowym zadaniem każdej z nas jest odkryć tę najwłaściwszą dla siebie i nią podążać.”

    Kobiety Kochane! W ciągu ostatnich kilku miesięcy, ponad setka z Was pozwoliła mi dotknąć swoich najintymniejszych historii. Podzieliłyście się ze mną tym, co macie najcenniejszego – esencją Waszych serc. Czytałam Wasze wiadomości, czasami widziałam Wasze oczy i czułam Wasze energie całym ciałem.

    Kobiety Kochane! Chcę Wam – zarówno moją książką, jak i całą działalnością, o szczegółach której już niedługo opowiem – powiedzieć:

    Słyszę. Widzę. ROZUMIEM. I jestem. Razem możemy odbudować to, czego nie dostałyśmy jako dziewczynki i nastolatki.

    Jeżeli czujesz, że chciałabyś/ chciałbyś popracować ze mną indywidualnie w tym linku znajdziesz informację o tym, w jaki sposób możemy to zrobić: https://magdaadamowska.pl/konsultacje-mentoring/

    Opinie o pracy ze mną: https://magdaadamowska.pl/opinie-o-pracy-ze-mna/

    Informacje na temat aktualnie prowadzonych przeze mnie warsztatów będą pod tym linkiem: https://magdaadamowska.pl/kursy-i-warsztaty/

    Jeśli masz ochotę przeczytać o moim całym procesie ukochiwania siebie zapraszam Cię do lektury mojej książki SCHEMATRIX W Klatce ‘normalności’:  https://magdaadamowska.pl/produkt/schematrix/

    Zapraszam Cię również do przeczytania innych moich tekstów:

    https://magdaadamowska.pl/category/blog/

    https://magdaadamowska.pl/zdrowa-szczesliwa-kobieta-2/

    oraz na fanpage Zdrowa Szczęśliwa Kobieta: https://www.facebook.com/Zdrowa-Szcz%C4%99%C5%9Bliwa-Kobieta-1699584453646147/

    A także na mój kanał YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCJwA2H1LP0wheEuaJNNZ4IQ/videos

    Wypracuj Zdrową Szczęśliwą siebie, bo jesteś swoją życiową inwestycją.

  • Blog

    KSIĘŻNA DIANA – 3 RZECZY, KTÓRYCH O NIEJ NIE WIESZ czyli CO KRYŁO SERCE KRÓLOWEJ LUDZKICH SERC

    Diana królowa ludzkich serc

    Zabrała moje serce ale nie wie, co zrobiła. 

    /Patrick Swayze ‘She’s like the wind’/

    Patrzyliśmy na nią z podziwem. Zachwycała urodą, osobowością i energią. Bił od niej trudny do opisania blask. Diana – Królowa Ludzkich Serc, to określenie było jak jej drugie imię. Utożsamialiśmy ją z działalnością charytatywną, przepięknymi kreacjami, konfliktami z królową Elżbietą II i nieudanym małżeństwem z księciem Karolem. Mało kto chciał wiedzieć, że życie Diany Spencer naznaczone było piętnem ciężkiej, przewlekłej choroby. Choroby duszy, potocznie zwanej bulimią.

    Pomyślisz może: “co kobieta, która w chwili śmierci Diany miała 13 lat, chodziła do wiejskiej podstwówki, a na temat Księżnej wiedziała tylko to, co podawały ówczesne polskie media, może wiedzieć o życiu tej niesamowitej postaci?” Prawda – znam tylko wybrane fakty z jej biografii, nigdy nie widziałam jej na żywo, więcej (!) nie miałam śmiałości nawet pomarzyć o tym, że kiedyś ją spotkam… A mimo to czuję, że jest mi bliższa i że wiem o niej więcej niż o niejednej ze swoich wieloletnich znajomych, z którymi spotykam się regularnie. Jak to możliwe? Jest pewien aspekt życia Diany, który łaczy ją ze mną i z milionami kobiet na świecie nierozerwalną i nieśmiertelną nicią porozumienia. Co to takiego? Bulimia. Choroba, która tylko pozornie dotyka ciała. Bulimia bowiem to w swej istocie, objaw gigantycznej, krwawiącej rany, jaką nosi w sercu każda osoba zajadająca swoje emocje. Zajada, ponieważ nie potrafi uwalniać ich w zdrowy, dobry i bezpieczny dla siebie sposób. Księżna Diana jest mi tak niewymownie bliska, ponieważ – jak określiłby to Axl Rose – “jej serce było takie jak moje”. Kim była Diana, kiedy nikt na nią nie patrzył? Kiedy zdejmowała ubrania od największych projektantów, zmywała perfekcyjny makijaż i zostawała sama ze swoimi demonami? Jak postrzegała samą siebie jedna z najpiękniejszych i najbardziej podziwianych kobiet świata? Zapytasz może: “Skąd mogę znać odpowiedzi na te pytania?”
    Przez 17 lat, codziennie moje serce biło tym samym rytmem, którym kiedyś biło serce Diany. Bulimia przyszła do mnie po jej śmierci. Ona zginęła ostatniego dnia sierpnia 1997, ja pierwszy raz zwymiotowałam to, co zjadłam we wrześniu 1998 roku. Pozwól więc, że przedstawię Ci Dianę Spencer – moją… przyjaciółkę od serca.
    Co zatem skrywało serce Królowej Ludzkich Serc?
    1. Nigdy nie czuła się ani kochana ani akceptowana przez swojego męża.
    2. We własnych oczach zawsze była niewystarczająco dobra, gorsza, głupsza i brzydsza (!!!) od innych kobiet.
    3. Niosła ludziom akceptację i czułość, jakich sama rozpaczliwie pragnęła.
    W mojej ocenie właśnie to, że znała BÓL odrzucenia, niezrozumienia i braku akceptacji powodowało, że miała poteżną potrzebę uśmierzania bólu innych osób. Był to wręcz wewnętrzny przymus zdejmowania z innych ludzi ciężaru ich problemów. Ciężaru, który sama doskonale znała, bo dzwigała swój olbrzymi do ostatniego dnia swojego życia. Ośmielę się stwierdzić, że każda kobieta chorująca na bulimię, nosi w sobie mniej lub bardziej uświadomione, niewyobrażalnie wręcz ogromne pokłady poczucia winy. Poczucie winy, które sprawia, że czuje się desperacko odpowiedzialna za uczucia innych ludzi. Jest nadwyraz empatyczna. Potrafi bardzo intensywnie wczuć się w sytuację niemal każdej napotkanej istoty – człowieka, zwierzęcia, a nawet rośliny. Jest wyczulona i czujna niczym pies-ratownik, bo tak jak on i ona wiele lat była tresowana do spełniania CUDZYCH oczekiwań. Od najmłodszych lat miała być JAKAŚ. W konkretny sposób się zachowywać, wyglądać, robić to, czego życzyli sobie dorośli. Myśleć i CZUĆ to, co dorośli chcieli, by myślała i czuła. Za każdą nawet najbardziej nieśmiałą próbę sprzeciwu, która tak naprawdę była próbą bycia sobą, karano ją w okrutny sposób. “Jesteś ZŁA, bo nie robisz tego, czego chcą dorośli!!!/ Jesteś BEZNADZIEJNA, bo nie umiesz spełnić oczekiwań, jakie wobec Ciebie kierują. / Nigdy NIE będziesz WYSTARCZAJACO dobra! Nie jesteś w stanie sprostać wymaganiom dorosłych bo jesteś zbyt KIEPSKA, by to zrobić. To co robisz jest mierne, słabe, głupie! NIE ZASŁUGUJESZ NA MIŁOŚĆ!!! Nikt Cię nie pokocha, bo NIE JESTEŚ WARTA miłości.”
    Takie – wybacz wulgaryzm, ale tylko on jest tu adekwatny – mniej lub bardziej uświadomione GÓWNO nosi w sobie każda CNB (chorująca na bulimię).
    Dlaczego nie nazywam ich “bulimiczkami”?
    Każdą osobę dotkniętą bulimią proszę, by mówiła o sobie “choruję na bulimię”. Zachęcam, aby ZUPEŁNIE zrezygnowała z formy “bulimiczka”. Nie, to nie jest zakłamywanie rzeczywistości. To jest programowanie umysłu na wyzdrowienie! Na czym to programowanie polega? Skoro na coś chorujesz, to znaczy, że MOŻESZ SIĘ Z TEGO WYLECZYĆ! Możesz być zdrowym szczęśliwym człowiekiem. Kiedy myślisz o sobie, że jesteś „tylko” osobą chorującą, Twój umysł dostaje sygnał, że musi walczyć o wyzdrowienie. I że możesz wyzdrowieć, bo CHOROBA to stan PRZEJŚCIOWY. A zatem jeśli podejmiesz odpowiednie kroki staniesz się zdrowa/zdrowy. Twój umysł dostaje sygnał, że chorobę trzeba wyleczyć = że chcesz być zdrowa/zdrowy. Najsilniejszym ludzkim instynktem jest instynkt przetrwania. Człowiek jako Istota chce być zdrowy i silny. Chce żyć. I chce być szczęśliwy. Choroba zaś to sygnał Twojej podświadomości, że życie, jakie wiedziesz nie jest takie, jakie wieść potrzebujesz, żeby być szczęśliwym.
    I to jest najważniejsza rzecz, jaką chciałam, abyś wiedział/wiedziała o Księżnej Dianie – Królowej Ludzkich Serc. Była wspaniałym, absolutnie wyjątkowym, WIELKIM człowiekiem, nie przez tytuły i pieniądze, jakimi dysponowała ale przez to, jak ogromną WARTOŚĆ wnosiła w życie innych ludzi. Nie była jednak ani zdrowa ani szczęśliwa, ponieważ obdarzała miłością i akceptacją wszystkich tylko nie samą siebie. Leczyła rany innych, ale swoich zagoić nie umiała. Takie właśnie są osoby chorujące na bulimię – GŁODNE, łakome, desperacko pragnące miłości i akceptacji. Bo bulimia to w swej istocie GŁÓD MIŁOŚCI. Pamiętaj o tym proszę, kiedy na Twojej drodze stanie ktoś chorujący na tę chorobę. I bądź pewna/pewny, że jest tylko jeden skuteczny sposób by ją uleczyć. MIŁOŚĆ – bezwarunkowa, bezbrzeżna, bezgraniczna. Bo tylko Miłość leczy duszę. A kiedy zdrowa jest dusza, zdrowe staje się i ciało.

    Jeżeli czujesz, że chciałabyś/ chciałbyś popracować ze mną indywidualnie w tym linku znajdziesz informację o tym, w jaki sposób możemy to zrobić: https://magdaadamowska.pl/konsultacje-mentoring/

    Opinie o pracy ze mną: https://magdaadamowska.pl/opinie-o-pracy-ze-mna/

    Informacje na temat aktualnie prowadzonych przeze mnie warsztatów będą pod tym linkiem: https://magdaadamowska.pl/kursy-i-warsztaty/

    Jeśli masz ochotę przeczytać o moim całym procesie ukochiwania siebie zapraszam Cię do lektury mojej książki SCHEMATRIX W Klatce ‘normalności’:  https://magdaadamowska.pl/produkt/schematrix/

    Zapraszam Cię również do przeczytania innych moich tekstów:

    https://magdaadamowska.pl/category/blog/

    https://magdaadamowska.pl/zdrowa-szczesliwa-kobieta-2/

    oraz na fanpage Zdrowa Szczęśliwa Kobieta: https://www.facebook.com/Zdrowa-Szcz%C4%99%C5%9Bliwa-Kobieta-1699584453646147/

    A także na mój kanał YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCJwA2H1LP0wheEuaJNNZ4IQ/videos

    Wypracuj Zdrową Szczęśliwą siebie, bo jesteś swoją życiową inwestycją.

    Dodane przez